در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح  را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد... ( صادغ هدایت)  

... در این پنج سال ( پنج سالی که برای من به اندازه ی پنجاه سال گذشت  : طولانی - تکراری - سیاه - تلخ -  طولانی - تکراری - سیاه - تلخ - طولانی - تکراری - سیاه - ...  ) همیشه با دو ترس دست و پنجه نرم کرده ام : ترس نزدیک شدن به ۲۲ تیر و ترس دور شدن از ۲۲ تیر ... و اصلن مگر چیزی ترسناک تر از ۲۲ تیر هم وجود دارد ؟!... و اصلن مگر چیزی ترسناک تر از  عشق  هم وجود دارد ؟!... 

 

                این زخم ها تمام تنم را گرفته است

              تنها نه تن ... که پیرهنم را گرفته است

 

              - این زخم ها که مثل خوره توی انزوا

                 سلول  آخر بدنم را گرفته است -

 

              حسی لجوج بین من و تو نشسته است

        از من " تو"  را و از تو " منم " را گرفته است

 

                 از لابلای خاطره ها عطر غربتت

                با باد آمده ... کفنم را گرفته است

*                            من می روم ... و دست مرا باد می برد            عشق تو ... دست گور کنم را گرفته است

             

 

نوشته شده در جمعه بیست و دوم تیر 1386ساعت 2:23 قبل از ظهر توسط مصطفی توفیقی| |