... من در برابرتان خطاکارم ، چنان که شایسته ی آزادمردان است بر من ببخشید ؛ در این جمع همه می دانند و شما نیز می باید شنیده باشید که من دچار شوریدگی غم انگیزی هستم . اگر از من کاری سرزده که ممکن است بر طبع و شرف و مناعتتان گران آمده باشد ، اینک اینجا اعلام می کنم که از دیوانگی بوده است ؛ آیا این هملت است که لایرتیس را آزرده ؟ نه ، هرگز. اگر هملت را از هملت باز گیرند و در آن هنگام که او به خود نیست خطایی از وی در حق لایرتیس سر زند ، آن از هملت نیست و هملت آن را انکار می کند . پس کننده ی کار کیست ؟ دیوانگی او .

 کلمه مهم است اما مهم ترین نیست ؛ کلمه اول است اما اولین نیست شاید آخرین باشد که در موردش نمی شود قضاوت کرد . ذات کلمه را ما ، دیوانگان ، می آفرینیم و بسیار طبیعی است که بشریت عاقل از ادراک حقیقت آن ناتوان و از کشف وجود آن حیرت زده باشند ؛ با این حال خود این موجودیت را نیز ما به بشریت معرفی می کنیم .

محبوب من !

من در کلمات خود گم شده ام و گاه نمی توانم روبرو و پشت سر خود را تشخیص دهم چرا که کلمات چشم من ، گوش من ، دهان من و از همه مهم تر قلب من را پر کرده اند و حال آن که کلمات مهم ترین نیستند اگر چه مهم ترند .

پیش از آشنایی با تو کلماتی بودند که نه می توانستم بر زبان بیاورم و نه می توانستم آن ها را بنویسم و نیز کلماتی بودند که نمی توانستم به آن ها بیندیشم ؛ همچنین کلماتی را می شناختم که به خوبی می سرودمشان و بر کاغذ نیز می نوشتم ( همان چیزهایی که آدم هایی که کلمات را نمی شناسند به عنوان شعر می شناسند و در واقع هیچ نمی شناسند ) ؛ اما اکنون که تو در آغوش منی کلماتی را شناخته ام که به همان اندازه که قابل گفتن اند غیرقابل نوشتن نیز هستند ؛ آیا این کلمات آفرینشگر گونه ی تازه ای از اندوه و سرگردانی نیستند ؟

در نوجوانی عشق را موجود واحدی می دانستم که تنها در موجود واحدی حلول می یابد ؛ سپس عشق را موجودی واحد می دانستم که در تمام طبیعت تکثیر یافته و زنان – این ارواح مقدس طبیعت – آیینه های متعدد و جاودانه ی آن اند ؛ اکنون اما این حس سرکش که خود می داند عشق نیست و تنها عصیانی است علیه ناپاکی های ناگزیر جهان ، چنان در اندامم پیچیده است که انگاری می خواهد تمام جهان را یکباره در آغوش خود فرو ببرد و سینه ی خود را چون زخمی بزرگ از هم بدرد .

ای روح مقدس ! ای جنون ابدی ! ای بغض بزرگ !

اکنون این منم ؛ دیوانه ای چنان لبریز از عشق که می خواهد تکه تکه تکه بر زمین سرد تو فرو بریزد ؛ دستان به هرزه آلوده ی مرا بگیر و در نور ابدیت بسوزان ...

آآآآآآآآآآآآه معشوقه ی بی نام و نشان من ! مرا رها کن تا به سرزمین خدایان و دیوانگان برگردم ؛ آمین .

تهیه ی « مرثیه ای برای گنجشک ها » از طریق اینترنت :

برای خرید هر تعداد از کتاب « مرثیه ای برای گنجشک ها » مبلغ مورد نظر را به ازای هر نسخه کتاب ( چاپ نخست ) هزار تومان و یا چاپ دوم ، هزار و پانصد تومان به حساب موسسه ی حمایت از کودکان مبتلا به سرطان ( محک ) به شماره حساب ۷۲۸۲۶۰۰۰ نزد بانک تجارت شعبه ی نیاوران کد ۳۸۵ واریز کرده و با پیام کوتاه به شماره ی ۰۹۳۷۲۸۸۲۵۸۱ اطلاع دهید تا در اسرع وقت برای ارسال کتاب ها اقدام کنیم ؛ در صورتی که تمایل دارید با خرید کتاب به تعداد زیاد علاوه بر حمایت از کودکان بیمار ، با ما در طرح اهدای کتاب به مدارس و کتابخانه های محروم نیز همکاری نمایید ، در پیام های خود قید فرمایید .

 دومین مصاحبه ی رادیو برون مرزی ایران با مصطفی توفیقی :

پنجم فروردین ماه ۱۳۸۸ ؛ ساعت ۱۷

قابل دریافت از طریق موج .........................

و نیز سرویس پخش زنده ی رادیو برون مرزی بر روی شبکه ی اینترنت :

این گفت و گو توسط خبرنگار بین المللی صداو سیما ، سرکار خانم وحیده حسینیان - از هم زبانان تاجیک - برگزار می شود و طی آن علاوه بر گفت و گو پیرامون « نوروز و ادبیات » برای نخستین بار اجرای ترانه ی « خانوم باهار » را با صدای شاعر خواهید شنید .

همچنین به پیشنهاد سرویس فرهنگی شبکه ی ماهواره ای بی بی سی به زودی مصاحبه ی زنده ای خواهیم داشت با موضوع « ادبیات متعهد و ادبیات متعصب » که احتمالا در اردی بهشت یا خرداد امسال ، با این شبکه به گفت و گو می نشینیم