روزنامه ی خصوصی مصطفی توفیقی

akharin30gar — Sun, 29 Nov 2009 12:04:46 GMT

مثل قزل آلایی که ...

چند شعر از مجموعه ی تازه منتشر شده ی « باروت بیاوریم خانه را روشن کنیم » ( سروده ی مصطفی توفیقی / چاپ سوم : نشر خاوران پاریس ۲۰۰۹ ) که مناسب حال و روز من است این روزها ...

تو عشق اول من بودی

و بعد تو

پاییزهای زیادی بر من گذشت

و من هربار

با عریانی تمام

به استقبال زمستان رفتم

اما

هر چقدر هم که تو را دوست داشته باشم

« عشق ، تنها برای آخرین معشوق است »

باور نمی کنی ؟

حق داری

دستم دارد می لرزد

۱٤

... سنجاقکی سبز بر برگ نیلوفری نشسته بود

غم انگیز

چون خیانتی پنهان

٢۱

تنهایی یعنی زندان

زندان یعنی تنهایی

در زندان و در تنهایی به تو فکر می کنم

٢٦

دستت را گرفتم

و با هم

باغ های معلق بابل را قدم زدیم

اگر همین پایین می دیدمت

می توانستم برگردم

خاطره هایم را زنده کنم

٢٨

مرا و آغوش تو را جدایی ممکن نیست

اندام تو

کلمه ی آزادیست

٤٦

مخالف جریان باد

مخالف جریان زندگی

تو را دوست دارم

مثل قزل آلایی

که فلس هایش خونی شده

٥۰

بایست

چشمانت را ببند

و خنکای پاییز را در پیراهنت بریز

بایست

بادها را به اندامت کوچ بده

و آسیاهای بادی را از کار بینداز

akharin30gar — Wed, 25 Nov 2009 12:48:40 GMT

ترانه : وطن

دیگه برام گل نیار / هوا بیار این دفه

از بی هوایی گلم / دارم میشم من خفه

نفس من بریده / تن من نا نداره

اینجا دیگه برای زندگی جا نداره

وطن من زندونه / مردم من زندونی

تویی که اون بیرونی / از زندون چی می دونی ؟

توی هوای زندون / بوی خون و باروته

سرنوشت زندونی / انتظار و سکوته

همش چشاش به راهه تا که یکی بیادش

از تاریکی زندون آسمونو می خوادش

می خواد که آزاد باشه برای یک دقیقه

اسلحه ای نباشه منتظر شقیقه

می خواد که وطنش رو از سر نو بسازه

نمی خواد آزادیش رو به زندگی ببازه

هرچی که داره می ده تا وطنش بمونه

با تاریکی می جنگه تا جایی که بتونه

جونش رو می ده تا شب ، سحر رو آزاد کنه

جون شبو می گیره تا روزو فریاد کنه

منو ببین هم نفس ، سی سال زندانی ام

ولی حتی تو زندون هنوز یه ایرانی ام

وطنم مال منه می خوام آزادش کنم

با دستای شکسته ام اونو آبادش کنم

وطن من زندونه / مردم من زندونی

تویی که اون بیرونی / از زندون چی می دونی ؟

akharin30gar — Tue, 24 Nov 2009 12:23:18 GMT

ترانه : لیلیا من رو بی خیال شین !

من دلم از خودم گرفته / با هیش کی مشکلی ندارم

می خوام برم برم از اینجا / به کوه و صحرا سر بذارم

می خوام برم بشم یه مجنون / لیلیا من رو بی خیال شین

می خوام برم بشم یه فرهاد / رو تن کوه تیشه بکارم

بذار بگن حیوونکی پا خورده از عشق

بذار بگن که روبروش فقط سرابه

بذار که پشت سر من شایعه باشه

بذار بگن که عاشقه حالش خرابه

هرچی می خوان بگن بگن ولی من اینم

تو خودتم خوب می دونی عاشق ترینم

دلم گرفته از خودم دست خودم نیس / باید برم برم برم یه جای دیگه

یه جایی که هیش کی نباشه غیر یادت / یه جایی دور از تو و آدمای دیگه

دلم گرفته از خودم دست خودم نیس / دیوونه ام دیوونه ی دیوونه بازی

دیگه بسه ترانه های عاشقونه / می خوام بگم ترانه های اعتراضی ...

akharin30gar — Mon, 23 Nov 2009 11:21:43 GMT

آمدم، ماندم ، خندیدم ، مردم

زیباخوانی « دری بر پاشنه ی اندوه » سروده ی « جواد گنجعلی »

مصطفی توفیقی / منتشر شده در روزنامه ی شهرآرا

گفت : به نزدم بیا / گفت : برایم بمان / گفت : به رویم بخند / گفت : برایم بمیر / آمدم / ماندم / خندیدم / مُردم . ( به ورا – ناظم حکمت )

بدون شک ادبیات شعری « ناظم حکمت » شاعر تُرک ( ۱۹۶۳ – ۱۹۰۲ ) مهم ترین ادبیات موثر بر شعر آزاد امروز خراسان تلقی می شود ؛ با این حال ادبیات « حکمتی » به شیوه ای ناقص و دست و پا شکسته به شعر آزاد خراسان منتقل شده است که دلیل آن را باید اولاً در ضعف دانش ادبی شاعران مشهدی و سپس در قلمرو محدود دانش زبانی ایشان جست و جو کرد ؛ این ناتوانی ها موجب شده است که شعر آزاد امروز مشهد برای فرار از فرم و زبان شعر شاعران دهه های پیشین به دامن شعر ترجمه پناه ببرد و همان کم دانشی موجب شده تا این مطالعات نیز به مرور چند کتاب ترجمه شده از شاعرانی چون آدونیس ، مایکوفسکی ، آخماتووا ، ریلکه ، شیبورسکا ، شیرکو بی کس ، ناظم حکمت و ... آن هم به لطف ترجمه های پر اشتباه کسانی چون « احمد پوری » یا « یغما گلرویی » خلاصه شود . فارغ از این که این شکل از برخورد با ادبیات ترجمه ، چه تاثیرات مثبت و منفی بر شعر آزاد مشهد گذاشته است ، شعر آزاد جواد گنجعلی ، شاعر سی و دو ساله ی نشابوری مقیم مشهد ؛ سراینده ی کتاب ماندگار « چهارم شخص مفرد » ( برنده ی جایزه ی کتاب سال نمایشگاه کتاب مشهد ) و مجموعه شعر « دری بر پاشنه ی اندوه » ، به چند دلیل ، نسبت به سروده های بسیاری از آزاد سرایان مشهدی بهتر از آب درآمده :

یک – بیشترین تاثیرپذیری گنجعلی از « زبان » شعر ترجمه بوده است که یک زبان تقلیدی محسوب نمی شود بلکه یک شکل از بی زبانی و یا حداقل بدزبانی( زبان به معنی خاص کلمه ) در شعر است ؛ با این حال وی تلاش کرده است با آرکائیک کردن زبان خود این ضعف را جبران کند ؛ علیرغم ناتوانی گنجعلی در رسیدن به این مقصود ، همین تلاش ، شعر وی را از شعر سایر شاعران مشهدی به خوبی متمایز کرده است ؛ گنجعلی در « دری بر پاشنه ی اندوه » نتوانسته است به « باستان گرایی » مطلوب خود ( چیزی شبیه آرکائیسم شعر شاملو یا اخوان ) دست یابد اما توانسته تا حد زیادی به عبارات کتاب خود تشخص ببخشد :

... سزار نیستم که شمشیر خشمم را / در سینه ی بیگناهی غلاف کنم / هلنا ! / هلنا ! / هلنا ! / من عالیجناب دلتنگی هستم / که زوزه ی سوزناک سگم / کمر آنجلس را شکست / سیصد سال زمان کمی نیست / من خوف دارم از خواب برخیزم / هلنا ! / هلنا ! / هلنا ... ( برای اندوه ماکسی میلیان – صص ۸ و ۹ )

درشتی مکن / که حتی گزمگان هم دلی دارند و آوازی / همه چیز من از توست / اندوهم / اقرارم / معشوقه ام ... ( مدارا با می – ص ۸۲ )

تابستان به عبث تنش را / پشت پرده های تور / پنهان می کند / با این تخیلی که من دارم / تو هر شب پیش از ماه / در اندرونی هستی . ( عتاب – ص ۱۱۹ )

دو – تقلید زبانی جواد گنجعلی ، به عکس آنچه در شعر بسیاری از آزادسرایان مشهدی می خوانیم ، شعر او را « هرزه و بی بند و بار » نکرده است و موجب نشده تا گنجعلی شعر دیگران را به نام خود به خورد دیگران بدهد مگر در مواردی معدود مانند : « به من انفاق کن / تنت را / چون نان و پنیر ... – ص ۲۱ » که برداشت نه چندان دلچسبی از سروده ی ناظم حکمت است ( تو را دوست دارم / چون نان و نمک ... ) و چند نمونه ی دیگر ؛ گنجعلی تمام تلاش خود را انجام داده است تا برخورد با شعر ناظم و دیگران ، شعر وی را مبتذل و تکراری نسازد ؛ حتی در موارد متعددی ، شعر گنجعلی به کشف های چشمگیری نیز دست یافته است :

باید سعی کنم / صبور باشم ، / لبخند بزنم ، / ترسم را پنهان کنم ،/ به ملاقات تو بیایم / و فراموش کنم / که هیچ گلی به سلامت / از راهروی درمانگاه / بازنگشته ... ( سرفه نکن ! – صص ۹۹ و ۱۰۰ )

شبانه روزی هفت نوبت خون دماغ شدن / آیا / عقوبت بوئیدن گل سرخی نبود / به گاه گرده افشانی ؟ ... ( صفحه ی شصت و یک – ص ۶۱ )

تنها یک پرنده می تواند / آشیانی گرم داشته باشد / زیر طاقی کشتارگاه . ( آغوش – ص ۱۱۶ )

سه – آن چه که شعر جواد گنجعلی را بیش از شعر همه ی شاعران دیگری که تحت تاثیر زبان ترجمه قرار دارند ، به شعر ناظم حکمت نزدیک کرده و نیز آن را زیباتر و موثرتر کرده ، شباهت نهفته در « نوستالوژی » شعر این دو شاعر است البته با دو تفاوت عمده :

اولاً – نوستالوژی شعر گنجعلی بر فضای کلی شعر او و به طور گسترده تر بر همه ی ارکان شعر او تسلط دارد و این بر خلاف نوستالوژی شعر ناظم ( در زبان اصلی ترکی و نه در زبان فارسی ترجمه ) است ، در شعر ناظم حکمت نوستالوژی و اصلاً « فضا سازی » بر شعر مسلط نمی شود و مانند غالب اشعار ماندگار ، زبان وی و سپس فرم شعر بر سایر توانمندی ها غلبه دارد و این البته بسیار طبیعی است که در یک شعر خوب سایر توانایی های شعری شاعر به کمک اندیشه ی او بیایند و اندیشه در لایه های زیرین شعر تاثیرگذار باشد ؛

ثانیاً – نوستالوژی شعر ناظم از حرکت در همه ی جهات محور زمان خطی بهره می برد ( حرکت در گذشته ، حال و آینده ) و حتی در موارد معدودی دچار سیرغیر خطی در زمان می شود ؛ در مقابل نوستالوژی شعر گنجعلی به شدت در چارچوب « خاطرات گذشته » ی او ( گذشته ی تاریخی و گذشته ی ذهنی ) محصور شده است و نهایتاً در مواردی توانسته است خود را به زمان حال برساند .

علی رغم این تفاوت ها ، شعر گنجعلی خاطره انگیز و خواندنی است :

از تو چه خاطره ای دارم ؟ / آدم برفی از آفتاب چه خاطره ای دارد ؟ / از تو چه خاطره ای دارم ؟ ... (اندوهی دور گردن – ص ۲۷ )

... تو را به یاد می آورم / و برفی را که یک شبانه روز بی وقفه / عاشقم می کرد . ( دوی بعد از نیمه شب – ص ۳۳ )

همین که می نویسم / گلاب / یاد غلامحسین می افتم / نه به این خاطر / که نام مادرش گلاب بود نه / جنازه را که آوردند / شیشه ی گلاب شکست / روی تمام زندگیم ... ( برای اندوه غلامحسین – ص ۶۳ )

akharin30gar — Sun, 22 Nov 2009 11:43:18 GMT

شوخی

چون شب زدگان به یاد ماه افتادیم

ما بین شما به اشتباه افتادیم

تصویر دروغ ماه را تا دیدیم

از چاله برون ، درون چاه افتادیم

در دست شما ، حبل متین را دیدیم

دیدیم و به این روز سیاه افتادیم

با دست شما برادران نااهل

در خلوت چاه بی پناه افتادیم

گفتید که « خون انبیا در رگ ماست »

از فرط صواب در گناه افتادیم

گفتید « صراط مستقیم است این راه ... »

تا خسته شدیم و بین راه افتادیم

با ذکر انالحق به سر دار شدیم

از سستی ریسمان ( - کسره - )...

آه ...

افتادیم ...

بر منبر کفر از خدا می گویید ؟

از شوخی تان به قاه قاه افتادیم

akharin30gar — Mon, 16 Nov 2009 08:44:18 GMT

بیست و دو سالگی

خاموش روشن

خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش روشن

خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش خاموش

akharin30gar — Mon, 09 Nov 2009 11:42:18 GMT

بمان و شعر بگو در سکوت ، در بن بست ...

زیباخوانی " روزهای بی حواس " سروده ی " رضا عابدین زاده "

مصطفی توفیقی / روزنامه ی شهرآرا

برای کسانی که انتظار حرف تازه ای از شعر نئوکلاسیک مشهد داشتند ، « روزهای بی حواس » یک اتفاق خوشحال کننده بود ؛ برای کسانی هم که کم کم داشتند به جریان غزل پست مدرن بدگمان می شدند نیز همین طور ؛ برای کسانی که به دنبال شعری معتدل در میان انبوه شعرهای متنوع و متفاوط ( ! ) می گشتند هم ...

ما دو شمع داشتیم ، چشمهای تو اتاق را ربود / باد با گل سرت ، اصالت وجود باغ را ربود / ناگهان خبر رسید آمدی ، خبر ، کلاغ را ربود / ما دو شمع داشتیم و یک نگاه و چند سال اضطراب ... ( الف – ص 5 )

***

الف - نفس تازه ی شعر نئوکلاسیک :

بحران در شعر نئوکلاسیک امروز ایران البته به هیچ وجه به وسعت و فراگیری شعر کلاسیک نمی رسد ؛ حداقل ظهور شاعری همچون « فاضل نظری » ( سراینده ی اقلیت و گریه های امپراتور ) در عرصه ی شعر امروز ایران کافی است تا برای یک دهه ی آینده ، شعر نئوکلاسیک ایران را موفق و خواندنی ارزیابی کنیم ( اگرچه انتشار کتاب جدید نظری " آن ها " ، ما را نسبت به آینده ی او و شعرش بدگمان کرده است ) ؛ با این وجود شعر نئوکلاسیک مشهد که می توانست پس از عماد خراسانی راه روشنی را پیش رو داشته باشد با عدم خلاقیت شاعران یک دهه ی اخیر مشهد ، مدت هاست که در رکود و عقب ماندگی به سر می برد ؛ با این حال چاپ مجموعه شعر « چهارم شخص مفرد » از « جواد گنجعلی » و شنیدن غزل هایی از زبان رضا بروسان ، جواد کلیدری ، علیرضا سپاهی لائین و برخی دیگر از شاعران مشهد ، این عقب ماندگی را گاه برای مدتی از نظرها دور داشته است ؛ با این حال هم در صراحت انتساب « چهارم شخص مفرد » به جریان شعر نئوکلاسیک پرسش ها و ابهامات فراوانی وجود دارد و هم تعداد غزل های خوب شاعرانی که از آن ها یاد شد چندان فراوان نیست که بتوانند از ویرانی این خانه ی فرسوده جلوگیری کنند ؛

رضا عابدین زاده ی بیست و چهارساله اما با تجربه اندوزی مستقیم و غیرمستقیم از شاعران این گروه به ویژه از دوستی با جواد گنجعلی ، نیکو طرفه بسته است و با همه ی جوانی اش ، ابتکاراتی در شعر نئوکلاسیک به دست داده که اگر چه گاه شعر وی را تا حد « غزل پست مدرن » شدن پیش برده اما به طور کلی شعر نئوکلاسیک امروز مشهد را نیز مدیون خود ساخته است :

یک صندلی مقابل روی تو در تراس / تصویر گیج بودن تو ... عطر خوب یاس / « از خواب می پری همه چی محو می شود » / سهم تو از پرنده شدن پر زدن نبود / گنجشک آسمان جل بدبخت آس و پاس / داری قمار می شوی این دست آخر است / یک عمر زندگی ی تو ... یک مشت اسکناس / تب می کند هوای زمستان کنار تو / در پشت شیشه های پر از برف بی حواس ... ( ق – ص 74 )

اما مهم ترین تاثیرات مثبت « روزهای بی حواس » بر شعر نئوکلاسیک مشهد را می توان چنین برشمرد :

اول – زنده کردن دوباره ی قالب مهجور مسمط :

مجموعه ی روزهای بی حواس با هفت مسمط شروع می شود و با بیست و سه غزل ، یک مثنوی و دو غزل در غزل ادامه می یابد ؛ علاوه بر برخی بازی ها و نو آوری هایی که در متن غزل ها دیده می شود ، آفرینش و بازآفرینی مضامین شعری در قالب مهجور مسمط از زیباترین خلاقیت های عابدین زاده در این مجموعه به شمار می رود ؛ اگر چه پیش از عابدین زاده ، برخی دیگر از شاعران جوان نیز به برخورد نوین با این قالب کهن دست زده اند اما هماهنگی مناسب مضامین به شعر در آمده با قالب مسمط به خصوص تاثیر چشم گیر آن بر فرم شعر عابدین زاده ، مسمط های وی را متفاوت با سایر مسمط های سروده شده در سال های اخیر ، جلوه ای دیگر بخشیده است :

چقدر تلخ و غم انگیز شد ، دل تو شکست / بمان و شعر بگو ، در سکوت ، در بن بست / که بغض بی هدفی گوشه ی اتاق نشست / جهان برای من این روزها همان طورست / که باغ پیر پر از هیچ در دل حلزون // من از پرنده شدن گیج می شوم گاهی / بدون آب تو در آسمان چرا ماهی ؟ / به سمت بی تو شدن باز می شود راهی / سرم جنون تو را درد می کشد آهی / اگرچه که نه تو لیلی شدی نه من مجنون ... ( پ – ص 12 )

دوم – زبان معتدل شعر :

ویژگی دیگر سروده های این شاعر جوان مشهدی ، اعتدال در زبان است ؛ به گونه ای که علی رغم همه ی نوآوری ها در فرم و زبان و حتی وجود برخی بازی های زبانی کم نظیر در شعر وی ، شعر همچنان ساده و خواندنی باقی می ماند و تا حد زیادی مخاطب را از خود راضی نگاه می دارد :

نرو جلوتر از اینجا همین حدود بایست / کسی غریب تر از من در این حوالی نیست / « در اندرون من خسته دل ندانم کیست » / برای گریه سرودن ، قدم زدن عالیست / برای شعر سرودن قطار هم خوبست ... ( ب – ص 8 )

... که باغ پیر پر از هیچ در دل حلزون ... ( پ – ص 12 )

هنوز عطر تنت در اتاق پا برجاست / اتاق پر شده از گل ، تخیلم بالاست ( ذ – ص 40 )

خشک شد در لباس من باران ، گریه کردی دوباره خیس شدم / روی قلبم نوشته بودم عشق ، آه من هم دعا نویس شدم ... ( گ – ص 80 )

***

ب – امید تازه ی غزل پست مدرن :

غزل پست مدرن که پس از انتشار مجموعه ی بی نظیر « فرشته ها خودکشی کردند » سروده ی مهدی موسوی و نیز مجموعه ی تاثیرگذار « صدای موجی زن » سروده ی « مونا زنده دل و هدی قریشی » ، با خروج زودهنگام هدی قریشی از عرصه ی شعر ، کمرنگ شدن خواسته و ناخواسته ی حضور مونا زنده دل در این عرصه ، تغییر مسیر چشمگیر در جهت گیری سروده های محمدسعید میرزایی و دست آخر انزوای سیاسی مهدی موسوی و اعلام خداحافظی موقت وی از عرصه ی ادبیات ، وضعیت نگران کننده ای پیدا کرده است ، اگرچه نتوانست توسط شاگردان منزوی کارگاه های ادبی موسوی در مشهد و تهران از این وضعیت نجات یابد و وضعیت تازه ی اجتماعی و سیاسی ایران نیز تعداد زیادی از نخبه های این جریان مانند حمید سهرابی و محمدرضا شالبافان را به گوشه گیری مجبور کرد ؛ اما شاعران مستقلی که به هر نحو خود را از حلقه های ادبی موسوی دور نگه داشته بودند و حتی از به کار بردن نام « غزل پست مدرن » برای سروده های خود ابا داشتند با انتشار مجموعه های مستقلی ، روش این جریان را زنده نگه داشتند ؛ انتشار مجموعه های شعری استکانی کنار بعد از ظهر ( زهرا گریزپا ) ، این اسمش زندگیست ( زهرا معتمدی ) و این آخری « روزهای بی حواس » ( رضا عابدین زاده ) مهم ترین این مجموعه های شعری بودند که البته تمامی آن ها بدون نظارت و یا حتی توجه به نظر مهدی موسوی منتشر شدند که اگر غیر از این بود احتمالا هیچ گاه به انتشار نمی رسیدند ؛ با این حال با توجه به فاصله ی زیادی که این شاعران مستقل از یکدیگر دارند ؛ بسیاری از شعرهای آنان همچنان محکوم به « غزل پست مدرن نامیده شدن » اند و البته تاثیر مستقیم این جریان ادبی و تاثیر غیرمستقیم تفکرات موسوی بر شعر این شاعران نیز قابل انکار نیست . با این وصف به نظر می رسد روزهای آینده ی « غزل پست مدرن » حداقل برای مدت نامعینی به تسخیر طیف معتدل غزل سرایان پیشرو مشهدی در خواهد آمد ؛ جالب این که موج دوم غزل پست مدرن نیز از مشهد برخاسته است و اگر موج رادیکال غزل پست مدرن با تلاش جوانانی چون مهدی موسوی ، مونا زنده دل ، هدی قریشی شهری ، الهام میزبان ، فاطمه اختصاری و محمد حسینی مقدم و سایر اعضای کارگاه مشهد ایجاد شده بود ، موج دوم ( معتدل) آن با حضور کسانی مانند معتمدی ، گریزپا و عابدین زاده شکل گرفته است که البته همه مقیم مشهد بوده اند یا هستند .

رضا عابدین زاده تمایل خود به غزل پست مدرن را به چند شکل در مجموعه ی روزهای بی حواس نشان داده که از آن جمله است :

یک – طرح جلد کتاب ؛ که تقلید مشخصی است از طرح جلد مشهورترین رمان پست مدرن دنیا : « صید قزل آلا در آمریکا نوشته ی ریچارد براتیگان » که چه در نسخه ی چاپ امریکا و چه در نسخه ی نشر نی ایران ، شکل گرافیکی آن مورد تقلید عابدین زاده قرار گرفته است ؛ این امر اگرچه در ظاهر چندان مهم نمی نماید اما در واقع نشان دهنده ی حساسیت عابدین زاده نسبت به پست مدرنیسم است و البته وانمود کردن این نکته به مخاطبان شعرش که « من متون پست مدرن را خوانده ام ! »

دو – علاقه ی شاعر به بازی های زبانی که از اصلی ترین مولفه های این شیوه ی ادبی است و البته عابدین زاده از عهده ی آن به خوبی بر آمده است :

... که باغ پیر پر از هیچ در دل حلزون ... ( پ – ص 12 )

سه – ایجاد شکست در شکل ظاهری ابیات که تمایل وی به بازی با فرم غزل را نشان می دهد :

سینی بدست می رسی از لحظه های تلخ / چشمان خون گرفته ی من ، / قهوه ی قجر ( ز – ص 46 )

از شهر پرت جن زده ی ما فرار کن / دنیا سیاهچاله ی شومیست ... / بر نگرد ( س – ص 56 )

یار / یار / یار / یار / بی نهایت اصیل ! / اتفاق چشم های توست ماه بی بدیل ... ( ص – ص 58 )

چه گیجم / خسته ام / مستم / تبی افتاده در جانم / دقیقا از سر شب بی هدف در این خیابانم ... ( ض – ص 60 )

و البته مواردی دیگر ...

به این ترتیب « روزهای بی حواس » می تواند به عنوان جدیدترین نماینده ی جریان غزل پست مدرن مورد تحقیق قرار گیرد و نیز علی رغم همه ی کاستی هایی که در شعر رضا عابدین زاده قابل بررسی است ، باید شعر وی را به عنوان یکی از نمونه های نسبتا سالم شعر امروز مشهد مورد مطالعه قرار داد ؛ روزهای بی حواس بی دلیل زیباست ...

akharin30gar — Sat, 07 Nov 2009 15:37:18 GMT

« برخیز ای شب دیوانه »

شباشفته دیوانه ای که به دیوار می زد

شباشفته دیوارها که به سمت هم هجوم می بردند

شباشفته شبی که پر از ستاره بود

دهان من طعم خون داشت

دهان تو طعم ماتیک

و شباشفته دهانی که دهانی را دوست داشت

دو زن در مهبل هم شمعی افروخته بودند

به افتخار آزادی

و رد خون

تا میدان حر می کشید

می کشید

درد می کشید

و درد در رگ رگ شهر ریخته بود

و آسمان تاول بزرگی بر پوست خود داشت

شب شباشفته شبی شبیه شبان دیگر بود

من شباشفته دیوانه ای در سرزمین شب

عشق

گل سرخی که نفس های آخرش را می کشید

دل من گرفته بود

نه از کسی یا چیزی

نه

دل من گرفته بود

مثل گرفتن ماه

که شب را زیادتر می کند

و ستاره ها را هم

دل من گرفته بود

و دو زن در کنار خیابان شمعی افروخته بودند در دستان هم

و انگشتانشان سیاه بود

سیاه

« همچون اعماق آفریقای خودم »

سیاه

مثل دندان کرم خورده ی آقاسلطان

که تا میدان حر کشیده می شد

از ولیعصر تا انقلاب

فقط کشته ها مال ما بود

نه ولیعصر نه انقلاب

فقط کشته ها مال ما بود

و سکوت

تاول شب را بزرگتر می کرد

آن قدر بزرگ

که زیر زخم آن

ده نفر را کشتند

ای شب !

ای شب گر گرفته ی مشکوک !

ای شعر شوم شکستن و برآشفتن

برخیز

تنها

برخیز

تا روی دوش هم بگذاریم

تابوت ها و بدن ها را

تا روی دوش هم بگذاریم

سر را

تا روی دوش هم بگذاریم

انبان نان و اسلحه را

برخیز ای شب دیوانه !

akharin30gar — Thu, 05 Nov 2009 14:59:18 GMT

محمد قوچانی پس از صد و سی و یک روز بازداشت آزاد شد .

شعری برای محمد

دیروز

برای چند ساعت محمد قوچانی شدم

امروز

کمی محمدقوچانی ترم

از این طرف که نگاه می کنم

معلوم نیست

جان می کنم

در کدام سلول کدام بند

بعد از این که چند شهروند را

درست در مقابلم

پاره پاره کردند

و بازپرس

با ته سیگارش

اعتماد ملی را به آتش کشید

از من خواستند استغفار کنم

استفراغ کردم

درست روی سر و صورت باز پرس

که گفت

بزنید

زدند

آن قدر

که شب

روی یقه ی پیراهن زندانبان

خون بالا آورد

و زنی که جیغ می کشید

در سلول انفرادی اش

که به اندازه ی دو بدن جا داشت

جنینش را سقط کردند

امروز

کمی محمدقوچانی ترم

روزنامه هایم را دورم پهن کرده ام

و گریه می کنم

برای عشقم

که در سلول انفرادی اش

جنینم را سقط کردند

و برای دستم

که خلا هوا را حس می کند

و بیهوده گی آزادی را

و برای چشمم

که خسته است و

خوابش نمی برد

زندگینامه

محمد قوچانی فعالیت مطبوعاتی خود با نوشتن یادداشت‌های سینمایی در نشریه محلی «کادح» گیلان آغاز کرد و پس از آن به همکاری با نشریه «گام» پرداخت. پس از آن که برای ادامه تحصیل به تهران رفت، از سال ۱۳۷۴ به همکاری با نشریه «عصر ما» ارگان سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران پرداخت.

روزنامه‌های جامعه، نشاط و عصر آزادگان برای قوچانی آغاز دوره جدیدی از روزنامه‌نگاری بودند که در سال‌های پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ تجربه کرد و به تدریج با نوشته‌های انتقادی خود علیه اکبر هاشمی رفسنجانی و برخی از سیاست‌مداران محافظه‌کار به شهرت رسید. او در جریان توقیف های پیاپی با روزنامه‌های خرداد، و اخبار اقتصادی نیز کار کرد، و در سال ۱۳۷۹ به اتهام نشر اکاذیب و توهین به مقدسات به مدت ۳۶ روز بازداشت شد.

محمد قوچانی پس از آن با مریم باقی دختر عمادالدین باقی روزنامه‌نگار و نویسنده سرشناس ازدواج کرد. محمد عطریانفر مدیر وقت روزنامه همشهری در سال ۸۰ قوچانی را به سردبیری مجله «همشهری ماه»، ضمیمه فرهنگی روزنامه همشهری منصوب کرد، اما مدتی بعد این مجله پرطرفدار تحت فشار قوه قضائیه از انتشار بازماند تا قوچانی با همکاری احمد غلامی و مهران کرمی و گروهی از روزنامه‌نگاران جوان با انتشار ضمیمه روزانه همشهری به عنوان «همشهری جهان» دوره حرفه‌ای کار خود را آغاز کند. پس از آن قوچانی به همراه همین تیم روزنامه شرق را منتشر کرد اما تجربه توقیف روزنامه هم‌میهن و شرق سرانجام او را به انتشار مجله شهروند امروز به همراه تعدادی دیگر از روزنامه‌نگاران از جمله احمد زیدآبادی، حسین یاغچی، محمد طاهری، رضا خجسته رحیمی، مهدی یزدانی خرم، محسن آزرم، اکبر منتجبی و فرید مدرسی واداشت. این مجله نیز پس از چندی توقیف شد.^[۱]. پس از آن به عنوان سردبیر ضمیمه سیاسی روزنامه اعتماد ملی با تعدادی از افراد تیم قبلیش مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان سردبیر در نشریهٔ "ایران دخت" فعالیت می‌کند که خود هدف از فعالیتش در این نشریهٔ متفاوت را تلاش برای ایجاد جامعه مدنی تلقی می‌کند.

انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸

او پس از استعفای دکتر رضا انصاری، سردبیر روزنامه اعتماد ملی، از سوی شورای سیاستگزاری روزنامه به عنوان سردبیر منصوب شد. او در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری از مهدی کروبی حمایت کرد.

بازداشت و آزادی

محمد قوچانی در ادامه بازداشت‌های پس از ناآرامی‌های مربوط به انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸، در بامداد روز شنبه ۳۰ خرداد توسط ماموران امنیتی بازداشت شد. حدود دو ماه پس از بازداشت قوچانی روزنامه اعتماد ملی در ۲۶ مرداد توقیف موقت شد. او سرانجام در ساعت دو بامداد جمعه ۸ آبان پس از ۱۳۱ روز بازداشت، توسط ماموران در یکی از خیابان‌های تهران، روبروی یک آژانس رها شد. برخی منابع از سپردن وثیقه 200 میلیون تومانی توسط وی خبر دادند.^[۲]

تالیفات

مجموعه مقالات محمد قوچانی در چندین کتاب از جمله «بازی بزرگان»، «پدرخوانده و چپهای جوان»، «یقه‌سفیدها»، « جمهوری مقدس»، «برادر بزرگتر مرده است»، «فیلسوف‌ها و شومن‌ها»، «نازی‌آبادی‌ها»، «پدرخوانده و راست‌های جوان» و «سه اسلام» انتشار یافته است

منبع : ویکی پدیا

akharin30gar — Tue, 03 Nov 2009 08:04:18 GMT

کاش آن دوره می رفت از یاد ...

کنج باغی کنار دو تا بید

دست من روی دست تو لغزید

رودخانه تو را لخت کرد و

نور مهتاب روی تو پاشید

لختی ات بوسه های مرا برد

بوسه هایم دو تا سیب را چید

بوسه هایم پر از طعم گیلاس

بوسه هایت پر از طعم تردید

عشق از دست های تو افتاد

در دل رود چرخید و چرخید

ماه آهسته از شاخه افتاد

سینه اش را به دیوار مالید

لختی تو دل ماه را برد ،

سر زد از پشت دیوار ، خورشید

باز رفتی و دل در هوس ماند

باز شیطان به بازیت خندید

« کاش آن دوره می رفت از یاد

یا که می شد دگربار تجدید »